اگه دلم تنگ میشه خیلی برات، منو ببخش

اگه نگام گم میشه توی شهر چشمات، منو ببخش

منو ببخش، اگه شبها ستاره ها رو می شمارم

اگه همش پیش همه بهت میگم دوستت دارم

منو ببخش اگه برات سبد-سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبها فقط تورو خواب می بینم

منو ببخش اگه تورو می سپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو، می گم شما

منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یک فرشته ای و من خیلی باشم یک آدمم

منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم

ببخش اگه کمم ولی، زیادی عاشقت شدم

آنگاه که اسمان را در چشمان تو می بینم

آنگاه که خورشید را در قلب تو می یابم

وقتی معنی دوست داشتن را در نگاه معصوم خنده هایت خواندم

وقتی هفت شهر عشق را با گرمی دستانت آغاز کردم

چه می خواهم از تو جز اینکه... بگویم ای بهترینم...

برای داشتنت بهانه نمی خواهم...تو خود بهانه ای برای وجود من...

باز با تو...گرمای وجودت..احساس عمیقت...

دلتنگی های دیدنت را به شوق همان نگاهی که به نگاهم دادی..

 همان دستی که در دستم نهادی... تحمل کردم...

تا از آن آلاچیقی بسازم برای چشیدن طعم خوش با تو بودن.....

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن. عشق بینایی را می گیرد و دوست داشتن می دهد. عشق یک فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی، بی انتها و مطلق...ا

                                                  سری نمی زنی به من

دارم دیوونه میشمو

                                                 نمیبینی نیاز من

دستهایت را می طلبم تا با گرمای وجودت سردی درونم را شفا دهی.

شانه هایت را می خواهم تا مامنی باشد برای هق هق گریه هایم.

نگاه گرم و مهربانت را می خواهم تا مرحمی باشد برای تسکین دردهایم.

باران چشمانت را می خواهم تا کویر تشنه دلم را سیراب کند و باز تو را می خواهم...

بتاب و با نور طلایی ات دوباره گلبرگ های سرخ وجودم را از آسیب گردباد حفظ کن.

اگر شب راحتم سازد

اگر اندوه بگذارد                                                                           اگر نه یاد تنهایی

گلویم را نیازارد                                                                           به تو خواهم گفت

این رازم

تویی محبوب و دمسازم. تو را من دوست می دارم.

کفش هایم کو؟

دم در چیزی نیست.

لنگه ی کفش من اینجا بود!

زیر اندیشه ی این جا کفشی!

مادرم شاید اینجا دیشب

کفش خندان مرا برده باشد به اتاق،

که کسی پا نتپاند در آن

هیچ جایی اثر از کفشم نیست

نازنین کفش مرا درک کنید

کفش من کفشی بود کفشستان!

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

                                            "نرسیده به درخت. کوچه باغی است که از خوب خدا سبزتر است"

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد.

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا خش-خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا                   جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

                                  " خانه ی دوست کجاست "

                                                                   نقل از کتاب"مشعل عشق و ازدواج و سعادت"

یک الی دو کیلو امید. پنجاه کیلو خرم و احتیاط و تسلیم و رضا و هرچه ممکن است نیکی و خوبی و اعتماد و ایمان و دیانت. اینها را خوب خمیر نموده. سپس به میزان دلخواه سرور و بشاشت. اطاعت و فرمانبرداری. ملاطفت و مهربانی و عطوفت. به آن اضافه کرده و برای خوشرنگی قدری جنون و برای خوش طعمی یک پر نمک و برای خوشمزگی چند قطره ترشی به مخلوط افزوده و سعی کنید مقدار جنون و نمک و ترشی از حد نگذرد.

دو برابر مخلوط بالا صبر و حوصله به معجون بیفزایید. آنقدر مالش بدهید که از کار در آید.

سپس مشعل عشق و ازدواج و سعادت را بر افروخته و پاطیل معجون را بر فراز آن قرار داده و بگذارید با حرارت ملایم بپزد. بلادرنگ زشت خویی و کینه و حقه و حسد و عداوت و پلیدی و بدبینی و حرص و دغل و خیانت و بخل و حرام و غیبت و بغضو کبر  و ریا را که در اثر حرارت مشعل در سطح معجون گرد آمده جمع و بدور بریزید.

معجون را در پیمانه ی بزرگی که به تعداد روزهای عمر شما قالب دارد ریخته و هر روز یک قالب آن را یه کار برید.